پریا

لطفا بیا و باهام آشتی کن.

اینروزا از همه چی زده شدم. نه باشگاه بهم میچسبه و میرمش. نه درس و دانشگاه. نه هیچ تفریح دیگه ای. دائما خوابم میاد. دائما بی انگیزم. کم میخندم. کم حال دارم. همشم بخاطر اینه که دوریم. من توی جایگاه ضعف نیستم که اینو مینویسم. اصلا بنظرم توی روابط همچین چیزی معنی نمیده. مگه اینکه کسی دنبال چیز دیگه ای جز عشق توی رابطه باشه. ولی حد وابستگی چوریه که دارم آسیب میبینم. نمیدونم چقدر برات مهمه. نمیدونم اصلا تو وجودت برات مهم هست احساساتم توی این جور مواقع یا نه. متاسفانه از رفتارت اینجور برداشت میکنم که نه تنها برات اولویت نیستم بلکه مهم هم نیستم. من نمیتونم بی احترامی نسبت به خودم رو تحمل کنم و نمیتونم هم بعد این همه مدت و کلی زخم روی روحم دوباره این نامردی رو نسبت به خودم بکنم و اجازه بدم این بی احترامی ادامه پیدا بکنه. چه از جانب تو چه خانوادم و چه غریبه. اگه الان دارم صادقانه حرف میزنم چون تویی و با تو میتونم حس راحتی داشته باشم و بی پرده حرفمو بزنم. ولی نمیتونم از حق احترامم برات بزنم. چون تنها چیزی که یک زن باید تو رابطه یاد بگیره اینه که به پارتنرش احترام بذاره و غرورشو حفظ کنه. با این حال متاسفم که نمیتونم پیش قدم بشم تو همچین چیزی. این چیزیه که تو باید درکش کنی و بالغانه درموردش فکر و رفتار کنی. احترامم و غ رورم توی رفتارهای قبلیت حفظ نشده و تا زمانیکه این رفتار ترک نشه من نمیتونم اون حس راحتی رو کنارت داشته باشم. لطفا تا قبل از اینکه دیر بشه و هردو همو از دست بدیم بیا و باهام صحبت کن.
بعد آشتی اون حرفو بهم میزنیم. پارسا